خير مىكنند ، گويى كسى به اجبار دست آنها را گرفته و كشانكشان به سوى كار خير مىبرد . بديهى است اعمال گروه نخست چون از عشق خدا سر مىزند و با دلسوزى توأم است همه آداب و مقرراتش رعايت مىگردد ، ولى اعمال گروه دوم چون از روى كراهت و بىميلى است ناقص و دست و پا شكسته و بيروح است ، بنا بر اين انگيزه‌هاى متفاوت آنها دو شكل متفاوت به اعمالشان مىدهد . در آخرين آيه روى سخن را به پيامبر كرده مىگويد : « فزونى اموال و اولاد آنها نبايد تو را در شگفتى فرو برد » و فكر كنى كه آنها با اينكه منافقند چگونه مشمول اينهمه مواهب الهى واقع شده‌اند ( * ( فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ ) * ) . چرا كه اينها به ظاهر براى آنها نعمت است اما در حقيقت « خدا مىخواهد به اين وسيله آنان را در زندگى دنيا معذب كند ، و به خاطر دلبستگى فوق العاده به اين امور در حال كفر و بى ايمانى بميرند » ( * ( إِنَّما يُرِيدُ اللَّه لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَتَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كافِرُونَ ) * ) . در واقع آنها از دو راه به وسيله اين اموال و اولاد ( نيروى اقتصادى و انسانى ) معذب مىشوند : نخست اينكه اين گونه افراد معمولا فرزندانى ناصالح و اموالى بى بركت دارند كه مايه درد و رنجشان در زندگى دنيا است ، شب و روز بايد براى فرزندانى كه مايه ننگ و ناراحتى هستند ، تلاش كنند ، و براى حفظ اموالى كه از طريق گناه بدست آورده‌اند جان بكنند ، و از طرف ديگر چون به اين اموال و فرزندان بالآخره دلبستگى دارند و به سراى وسيع و پر نعمت آخرت و جهان پس از مرگ ايمان ندارند چشمپوشى از اينهمه اموال بر ايشان مشكل است تا آنجا